1 10 11 12 2 3 4 5 6 7 8 9
Wydrukuj stronę Poleć znajomemu
x

Zapraszam do obejrzenia strony Sołectwa - Gmina - Urząd Gminy Słońsk.

 

Pobierz PDF

Sołectwa

 

Budzigniew
Wieś położona 5 km na północ przy drodze z Lemierzyc. Powstała podczas zagospodarowywania błot nadwarciańskich, świadczy o tym nazwa Hempshire. Po II wojnie światowej wieś była gromadą w Gminie Słońsk, a w latach 50-tych należała do gromady Głuchowo. W 1958r miała 130 mieszkańców. Na początku lat 90-tych XX wieku było tu 20 zabudowań gospodarskich, a w/g Spisu Narodowego z 2002 r. wieś liczyła 80 mieszkańców i 17 domostw. 

 

Chartów
Wieś znajduje się przy drodze w kierunku Ośna Lubuskiego, 5km na południe od Słońska. W odległości 1km na północ od wsi znajduje się wzgórze o wysokości 68,9 m n.p.m u podnóża, którego postawiono obelisk ku czci 6-cio osobowej grupy spadochroniarzy Ludowego Wojska Polskiego. Zostali oni zrzuceni w okolicach Chartowa podczas II wojny światowej. Żołnierze ci działali aż do końca wojny przekazując informacje na temat ruchów i liczebności wojsk niemieckich. Dawniejsza nazwa tej miejscowości to Gartow, w której utrwaliło się pierwotne słowiańskie brzmienie. Z dawnych śladów ostał się tylko neogotycki kościół z muru pruskiego, który powstał około XIX w. Kościół jest pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego. Tuż po wojnie Chartów był wsią gromadzką. W 1958 r. liczył 110 mieszkańców i 32 gospodarstwa. 

- schartow_1m.jpg- schartow_2m.jpg 

 

Głuchowo
Położone na skrzyżowaniu lokalnej drogi z Okszy do Lemierzyc i drogi do Słońska, 4 km na północ od Lemierzyc. We wsi liczącej 65 zabudowań znajduje się XIX wieczny murowany kościół pw. Matki Boskiej Szkaplerznej, a w nawach bocznych są drewniane empory, a także drugie piętro z organami. Dawna nazwa niemiecka wsi Woxfelde. Polska nazwa została ustalona w oparciu o nazwy pobliskich cieków i osadę Głuszyna. Głuchowo wyzwoliły 02.II.1945r. oddziały 33 Armii Radzieckiej. Wieś została szybko zasiedlona przez Polaków. Już 16 września 1945r. nastąpiło poświęcenie kościoła. Po wojnie wieś gromadzka w gminie Słońsk. Od 1954r. Głuchowo przejściowo było siedzibą gromadzkiej Rady Narodowej. W 1958r. liczyła 70 mieszkańców. W sołectwie tym istnieje reaktywowany klub sportowy Iskra Głuchowo rozgrywający swoje mecze w klasie B.

- sgluchowo_m1.jpg- sgluchowo_m2.jpg



Grodzisk
Znajduje się 6 km na północ od Lemierzyc przy drodze do Zaszczytowa. Dawniej Grodzisk nosił nazwę Freyberg, potem Freiberg (Wolna Góra). Skolonizowany przez Zakon Joannitów ze Słońska około XVIII wieku. W 1782 r. było już tutaj 18 domów i 133 mieszkańców. Do Grodziska należało wtedy 509 mórg, a 23 lata później było już 21 domów i 159 mieszkańców. Grodzisk wyzwolony został 2 lutego 1945 r. przez oddziały 33 Armii Czerwonej.
Po II wojnie światowej przejściowo Grodzisk podlegał pod Gromadzką Radę Narodową w Głuchowie. W 1958 roku Grodzisk zamieszkiwało 165 osób, w 1970- 141,a w 2006- 110.

Jamno
Położone jest wzdłuż drogi do Budzigniewa, oddalone od Słońska o 6 km. Jako kolonia założona została w XVIII wieku przez Zakon Joannitów ze Słońska. Nazwa niemiecka – Jamajka, może sugerować, że osiedlono tu weteranów z niemieckich oddziałów, które służyły na Jamajce pod brytyjską flagą na tej wyspie. W 1808 roku wieś składała się z 32 domów i liczyła 149 mieszkańców, a w 1982 roku składała się z 29 zabudowań. Po II wojnie światowej wieś stanowiła gromadę w gminie Słońsk, a od 1953 wchodziła w skład gromady Głuchowa. W 1958 liczyła 158 mieszkańców, w 1976r.-156, 1978r.- 165. W dniu 31 grudnia 2005r. wieś liczyła 151 osób.

Lemierzyce
Dawniejsza niemiecka nazwa Alt Limmritz. Jest to duża wieś sołecka położona 7 km na wschód od Słońska, wzdłuż drogi w kierunku Skwierzyny. Najstarsza wzmianka o Lemierzycach pochodzi z 1405 roku. Wieś posiadała wtedy zaledwie 13 łanów, z czego 1 łan należał do proboszcza. Parafia przynależała do dekanatu w Ośnie Lubuskim - Diecezji Lubuskiej. W 1410 roku margrabia Jobst nadał Lemierzyce Biskupowi Lubuskiemu. W 1426 roku wieś przeszła w posiadanie Zakonu Joannitów. 

W 1718 roku obszar tej miejscowości obejmował 48 łanów metrykalnych i 48 realnych. W 1805 roku było 76 domów, a w okresie okupacji francuskiej tylko w 1808 roku 71. W 1782 mieszkało 31 rybaków, jeden chłop, 3 zagrodników, 21 pieprzników, pastor, nauczyciel i leśniczy. W 1808 mieszkańcy hodowali 100 koni i 482 sztuki bydła, 360 owiec, 55 świń. W październiku 1943 roku stracono publicznie 3 polskich robotników przymusowych o nieustalonej tożsamości. Skazano ich za sabotaż gospodarczy. Lemierzyce wyzwolono 2 lutego 1945 przez oddziały 33 Armii Radzieckiej i zasiedlono częściowo przez osadników wojskowych. Parafię w Lemierzycach erygowano 1 czerwca 1951 roku, a po przebudowie w 1954 roku kościół został poświęcony 2 grudnia 1955 roku. Na zachód od Lemierzyc znajdują się: pomnik przyrody - duży głaz narzutowy o obwodzie ponad 11 metrów, rezerwat leśny "Lemierzyce", a także rezerwat "Dolina Postomii". Ludność w 1782 roku wynosiła 335 osób, a w dniu 31 grudnia 2005 Lemierzyce liczyły 613 osób. Istniała tu stacja kolejowa zbudowana już w 1896 roku. Biegła ona z Kostrzyna do Gorzowa Wlkp. XIX-wieczny kościół parafialny pw. św. Piotra i Pawła Apostołów, a także piłkarski klub sportowy Leśnik Lemierzyce, który aktualnie rozgrywa mecze w klasie A.

- slemierzyce_1m.jpg- slemierzyce_2m.jpg- slemierzyce_3m.jpg




Lemierzycko
Nazwa niemiecka Neu Limmritz (Nowe Lemierzyce) obecnie można również spotkać nazwę Lubomierzycko. Jest małą wsią sołecką oddaloną 4,5 km na północ od Lemierzyc. W 1982roku było tu 14 zabudowań. Według B. Schulza – Lemierzycko powstało jako kolonia na łęgu należącym do zakonu Joannitów w 1787 roku. Obejmowała ona 9 domów i 509 mórg, a na przełomie wieku posiadanie ziemi Lemierzycka zwiększyło się do 561 mórg. Osada składała się z 12 chłopów lub kolonistów, 6 komorników. Lemierzycko przynależało parafialnie do kościoła w Głuchowie. Ludność – 1782- 66 osób, 1800-108, 1958- 52,  1978- 85, 31 grudzień 2005- 46 osób.

 

Ownice
Niemiecka nazwa Ognitz, jest wsią sołecką nad rzeką Lenką (Łęczą), leżąca 6 km na południowy wschód od Słońska. Przez Ownice biegnie droga lokalna, która łączy wieś z drogą nr 22. Z wsi tej rozchodzą się drogi gruntowe do Radachowa, Lemierzyc oraz nad pobliskie jeziora. Najstarszą pisaną zmianką jest zapis z 1351 roku i brzmi "Ognitz". Ownice położone są na terenach historycznych Ziemi Lubuskiej, która w połowie XIII wieku przeszła pod władanie brandenburskie. W pierwszych dniach lutego 1945 roku zajęta została przez oddziały VIII Armii Gwardyjskiej. Ownice mają kształt owalnicy z podłużonymi ulicami. W 1405 roku obszar Ownic wynosił 30 łanów, a w 1718 roku wieś obejmowała 48 łanów. Z początkiem XIX wieku było tylko 8 chłopów, 12 zagrodników i 2 chałupników. W 1782 było 26 domów, 1939r.-595, 1949r.- 450, 2005r. w grudniu 31 –284. W odległości 800 m od Ownic jest małe jezioro. Jedynym zabytkiem jest Kościół z XIX wieku oraz pozostałości progu wodnego po młynie wodnym.

- sownice_1m.jpg- sownice_2m.jpg


 

Polne
Miejscowość ta znajduje się w południowo wschodnim obszarze administracyjnym Gminy Słońsk. Jest wsią sołecką o ponad 200 letniej historii. Na starych przedwojennych mapach widnieje jako Pensylvanien.
Nazwa tak charakterystyczna dla kolonizacji w tym regionie, według historyka Kubacha- upamiętnia ona północnoamerykańską wojnę o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Wieś skolonizowana została w 1783 roku na terenie tzw. łęgów zakonnych, osadzone 23 rodziny otrzymały około 30 mórg ziemi. Na początku XVIII stulecia było tu 27 kolonistów i 6 komorników, lecz areał wsi nie zwiększał się i nadal wynosił 695 mórg. W 1808 roku hodowano tu 62 konie, 134 sztuk bydła, a wskutek okupacji francuskiej z hodowanych 45 świń po okupacji francuskiej doliczono się tylko 10szt. hodowlanych. W 1805 hodowano 40 owiec, ale kilka lat później nie było już żadnej. Zamieszkiwało Polne w 1801 roku 155 osób, a w 2006 - 85 mieszkańców.
Polne przynależało w pierwszej połowie XIX wieku do parafii protestanckiej w Lemierzycach, a później do Parafii w Głuchowie. Po II wojnie światowej kościół katolicki ponownie podporządkował wieś do Parafii św. Piotra i Pawła Apostołów w Lemierzycach. Wieś podległa była administracyjnie Powiatowi Wschodniotorzymskiemu później Sulęcińskiemu. Do końca 1944 roku Polne było samodzielną gminą wiejską, po II wojnie światowej gromadą. W 1954 roku podległe było Gromadzkiej Radzie Narodowej w Głuchowie, obecnie należy do Gminy Słońsk.

 

 - spolne_1m.jpg

Przyborów
Bardzo stara wieś rybacka, oddalona od Słońska 1 km na północny-zachód nad rzeką Postomią. Nazwa niemiecka tej wsi ma pochodzenie słowiańskie. Miejscowość po raz pierwszy zmiankowana w 1354 roku. Wielokrotnie zmieniała nazwę. W języku niemieckim nazywała się Prybero, Pribrow, Bribrow, Pribo, Pribow, Braiburg. W 1809 roku Brätrig pisze o niej Pribrow oder Priebrow. Z rekonstruowaniem nazwy po 1945 roku nie było problemów i obecnie nazywa się Przyborów. 
Wieś należała do dóbr zakonnych w Słońsku i dzieliła jego losy. Przez wieki naczelnym zajęciem mieszkańców Przyborowa było rybołówstwo. W 1461 roku było tu 28 rybaków, w latach 1601-1718 było ich 29, w 1774 roku wieś liczyła oprócz sołtysa 30 rybaków, a w 1792 ponownie 29 wraz z sołtysem. Wody rybne ciągnęły się w 1412 roku jak i 1511 od kostrzyńskiej chyży, aż do granic Przyborowa. W 1482 roku ustalona została granica wód z nowomarchijskim Dąbroszynem. 
Po 1947r. rolnicy z Przyborowa i Słońska rozwinęli masową hodowlę bydła. Każdy z nich znakował swym znakiem wypasane bydło. Hodowla bydła trwała do okresu powstania rezerwatu przyrody, kiedy wprowadzono zakaz wypasu. Zezwolono przez pewien okres na hodowlę gęsi. Wieś nie posiadała kościoła więc mieszkańcy byli parafianami kościoła w Słońsku. Do Przyborowa biegnie ze Słońska droga wojewódzka nr 11401. Na terenach Przyborowa odkryto cmentarzysko, prawdopodobnie sprzed 1100 roku, a kilka lat temu prowadzone tu badania archeologiczne potwierdziły istnienie osady jeszcze starszej. W 1914 roku na tzw. "Górze wiatracznej" odkryto skarb o wadze 2629 gram. Znaleziono biżuterię srebrną i monety srebrne, których było 519 sztuk. Były to pieniądze rzymskie, angielskie, bizantyjskie, duńskie, włoskie, niemieckie i czeskie. Przyborów w 1792 roku zamieszkiwało 218 osób, a w 2005-189 osób. W sołectwie tym zaczyna się ścieżka edukacyjna "Ptasim szlakiem" po tzw. "Betonce" w głąb Parku Narodowego "Ujście Warty". 
                                        

- sprzyborow_1m.jpg- sprzyborow_2m.jpg

Słońsk
Pierwsza wzmianka o Słońsku(Sonnenburg) pochodzi z 1295 roku. Znajdował się tu wówczas gród, a obok niego chyża rybacka otoczona bagnami stanowiącymi doskonałe zabezpieczenie obronne. Ludność zajmowała się głównie rybołówstwem, ale i hodowlą bydła i owiec. Z przekazów historycznych wynika, że była tu siedziba klasztoru rycerskiego templariuszy. Trwało to jednak krótko. Po zlikwidowaniu zakonu w 1312 r. następują rządy margrabiów brandenburskich i biskupów lubuskich. W 1341 r. Hening i Arnold von Uchtenhagenowie rozpoczynają budowę pierwszego zamku. Od XV wieku losy Słońska i okolicy ściśle wiążą się z historią i dziejami Zakonu Rycerzy Szpitala Jerozolimskiego Św. Jana znanego powszechnie jako Zakon Joannitów. 20.06.1426 r. na mocy umowy podpisanej przez elektora brandenburskiego Fryderyka I Hohenzollerna Słońsk został oddany Joannitom w zastaw za 900 kop groszy czeskich. Przybycie Joannitów w dużej mierze przyczynia się do rozwoju miasteczka. Tworzą oni tu siedzibę baliwatu brandenburskiego, któremu podlegały komandorie, m.in. w: Sulęcinie, Łagowie, Rurce, Leśnicy, Czaplinku i Chwarszczanach. Stanowi on ośrodek administracyjny, gospodarczy i oświatowy. Od tej pory następuje rozwój osady. Wzrasta liczba mieszkańców, rozwija się rzemiosło i rybołówstwo Odbywają się targi rybne - przekazy podają, że w tym czasie Słońsk zamieszkuje 45 rybaków. Joannici tworzą tu szkołę, budują latach 1474 - 1522 kościół, a w latach 1545-1564 rozbudowują i przebudowują zamek. W 1544.r. powstaje młyn na zboże i proso. W czasie wojny 30-letniej Szwedzi palą miasto i zamek. Zamek zostaje odbudowany i przebudowany za rządów mistrza zakonu Johanna Moritza von Nassau. Książę Johann Moritz von Nassau jako mistrz poniósł szczególne zasługi dla rozwoju Słońska - to za jego rządów w latach 1652 - 1679 następuje przebudowa kościoła i budowa ufundowanego przez niego szpitala. Dalsza rozbudowa Słońska następuje w XVII wieku. Powstaje wówczas przedmieście sukiennicze tzw. Frankfuckie Przedmieście - dzisiejsza ul. Sikorskiego. Wielkie znaczenie dla rozwoju miejscowości ma wiek XVIII, kiedy to w dolinie Warty przeprowadzone zostają przez króla pruskiego Fryderyka Wielkiego prace melioracyjne, w wyniku których osuszonych zostaje około 30 tys. ha łąk. W tym czasie Słońsk liczy prawie 1000 mieszkańców. W 1808 r. Słońsk uzyskuje pełne prawa miejskie, a liczba mieszkańców podnosi się do 2000. W tym czasie (1811) zostaje rozwiązany Zakon Joannitów, wskutek czego Słońsk znacznie podupada. Duże zmiany na lepsze przynosi wiek XIX. W tym okresie, w latach 1824-1835 zostaje wybudowana szosa z Gorzowa do Kostrzyna, co ma wielkie znaczenie dla rozwoju miejscowości. W 1843 r. powstaje firma G. Heinreich Gmbh zajmująca się wytwarzaniem części metalowych, naprawą pojazdów, aparatów radiowych i in. W 1871 r. uruchomiono tkalnię jedwabiu na 150 krosien mechanicznych. W 1855 r. reaktywowano w formie stowarzyszenia Zakon Joannitów. Następuje przebudowa wnętrz zamku, który staje się siedzibą reprezentacyjną mistrza zakonu. Joannici budują także nowy szpital dla arystokracji pruskiej. W 1885 r. Słońsk liczy 6321 mieszkańców. W tym okresie wydawana jest już gazeta codzienna pod nazwą "Sonnenburger Anzeiger". W latach 1892 - 1924 burmistrzem Słońska zostaje Otto Rubow. Na lata jego rządów przypada okres najwyższej pomyślności w życiu mieszkańców. Z jego inicjatywy wybudowano linię kolejową łączącą Słońsk z Kostrzynem i uruchomiono w młynie elektrownię dzięki czemu w domach mieszkańców zabłysło światło elektryczne, powstał także w tym czasie park miejski i wybrukowano ulice. Nagrobek burmistrza Otto Rubowa zachował się w Słońsku do czasów obecnych. Czasy I wojny światowej upamiętnia zachowany pomnik, poświęcony pamięci poległych żołnierzy niemieckich - rzeźba dłuta Ernsta Gösemanna, przedstawiająca postać żołnierza spoczywająca pod skrzydłami orła. Pomnik został odsłonięty w 1925 r. W związku z budową kaplicy cmentarnej został usunięty. Odnaleziony, po konserwacji w 1992 r. został umieszczony nieopodal pierwotnego miejsca na cmentarzu komunalnym w Słońsku. Z okresem II wojny światowej łączy się historia więzienia. Stanowi ono ciemną kartę w historii Słońska. Jego budowa rozpoczęła się w 1832 r. Osadzani tu byli również Polacy, uczestnicy powstań narodowowyzwoleńczych, min. Karol Libelt, syn generała Henryka Dąbrowskiego twórcy Legionów Polskich we Włoszech oraz grupa Mierosławskiego i obrońcy Cytadeli Poznańskiej z okresu II wojny światowej oraz Polacy z Bydgoszczy z tzw. Krwawej Niedzieli z 3 września 1939 r. W późniejszym okresie przebywali tutaj również krótko uczestnicy Powstania Warszawskiego z sierpnia 1944 r. W 1933 r. hitlerowcy przekształcili je w pierwszy obóz koncentracyjny "Sonnenburg". Początkowo więziono w nim niemieckich antyfaszystów, wśród nich był Carl von Ossietzky, laureat Pokojowej nagrody Nobla. W Muzeum Martyrologii znajduje się tablica poświęcona pamięci tego antyfaszysty. W 1939 r. Sonnenburg znowu stał się więzieniem. Przebywali tu na mocy dekretu "Nacht und Nebel ("Noc i Mgła"), członkowie antyhitlerowskiego podziemia m.in.: Francuzi, Luksemburczycy, Holendrzy, Duńczycy, Norwegowie, Belgowie, Polacy, Rosjanie, Czesi. W styczniu 1945 r. Niemcy rozstrzelali tu 819 więźniów. Miejsce zbrodni upamiętnia pomnik oraz wybudowane w 1974 r. Muzeum Martyrologii. W lesie, przy wyjeździe ze Słońska w kierunku Kostrzyna znajduje się cmentarz ofiar byłego więzienia. Bramę pomnik upamiętniający ofiary mordu ufundowali w 1995 r. Luksemburczycy Po II Wojnie Św. miasteczko podupada i w 1947 r. traci prawa miejskie. Obecnie jest to wieś gminna licząca 3000 mieszkańców. Z ważniejszych zabytków można wymienić neogotycki kościół z XV wieku z alabastrowym ołtarzem klasy "0" i sklepieniem gwiaździstym, ruiny zamku joannitów i działający do dziś młyn wodno-elektryczny z XIX wieku. Ponadto warto odwiedzić Muzeum Martyrologii, Wystawę Pamiątek Regionalnych, cmentarz ofiar faszyzmu, lapidarium i pomnik orła na cmentarzu komunalnym, a także Pomnik Żołnierzy Radzieckich przy Placu Kombatantów. W Słońsku znajduje się Zespół Szkół z nowoczesnym kompleksem boisk sportowych, skupiający Szkołę Podstawową, Gimnazjum, oraz Przedszkole Samorządowe w Słońsku. Istnieją w Słońsku 2 kluby sportowe – klub piłkarski K.S. "Warta" Słońsk i wielosekcyjny Międzyszkolny Uczniowski Klub Sportowy (MUKS) "Bocian". Blisko szkoły znajduje się Park Wiejski z muszlą koncertową i ogródkiem jordanowskim dla dzieci. W Słońsku jest hotel wraz z restauracją, motel i szereg gospodarstw agroturystycznych. Blisko wsi położone są w lesie 2 jeziora; małe Jezioro Głęboczek i większe Jezioro Radachowskie z plażą. Przez Słońsk przebiega Międzynarodowy Szlak Rowerowy R1, a także szlak kajakowy rzeką Postomią. Na terenie sołectwa są zarejestrowane Stowarzyszenie Kulturalno-Turystyczne, Towarzystwo Przyjaciół Słońska, Towarzystwo Kultury Fizycznej "Hubertus", Koło PZW Nr 1 w Słońsku, Koło PZW Nr 2 "Okoń",  Klub Nurkowy "Posejdon" LOK i 2 Koła Łowieckie "Dzik" i "Łyska". W Słońsku znajdują się 3 pomniki przyrody są to drzewa o obwodach od 380 cm do 653 cm.

- sslonsk_1m.jpg- sslonsk_2m.jpg- sslonsk_3m.jpg
- sslonsk_4m.jpg- sslonsk_5m.jpg- sslonsk_6m.jpg

- sslonsk_7m.jpg

Wojciech Zimmerman
  • Agencja Nieruchomości Rolnych
  • Edukacja z przyszłością
  • Euroregion PRO EUROPA VIADRINA
  • Koło Łowieckie Dzik w Słońsku
  • Koło nr 1 PZW Słońsk
  • Lubuska Niebieska Tarcza
  • Muzeum Martyrologii
  • Nieodpłatna pomoc prawna
  • OSP Słońsk
  • Towarzystwo Przyjaciół Słońska
  • Zespół Szkół w Słońsku
  • Ziemia Lubuska
Urząd Gminy Słońsk
ul. Sikorskiego 15, 66-436 Słońsk
NIP: 598-13-22-147
Tel.: 95 757 22 71
Fax.: 95 757 22 68
e-mail: sekretariat@slonsk.pl
poniedziałek: 7.30 - 16.30
wtorek - czwartek: 7.30 - 15.30
piątek: 7.30 - 14.30
Poprawny HTML 4.01 Transitional Poprawny arkusz CSS Poprawne kodowanie UTF-8
projekt i hosting: INTERmedi@  |  zarządzane przez: CMS - SPI
Niniejszy serwis internetowy stosuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Informacja na temat celu ich przechowywania i sposobu zarządzania znajduje się w Polityce prywatności.
Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie informacji zawartych w plikach cookies - zmień ustawienia swojej przeglądarki.
x