Przejdź do treści głównej
Przejdź do wersji zoptymalizowanej dla osób niewidzących i słabowidzących
Przejdź do góry serwisu
Przejdź do wyszukiwarki
Przejdź do menu górnego
Przejdź do menu lewego
Przejdź do menu prawego
Przejdź do stopki serwisu
Wydrukuj stronę Poleć znajomemu
x

Zapraszam do obejrzenia strony Warto zobaczyć - Turystyka - Urząd Gminy Słońsk.

 

Pobierz PDF

Warto zobaczyć

 

Kościół w Słońsku,
ul. Plac Wolności 1

Kościół jest najstarszym, najpiękniejszym i najlepiej zachowanym zabytkiem w Słońsku. Zbudowany został w latach 1474 - 1522. Sklepienia założono w latach 1520 - 1522. Murowany z cegły. Przebudowywany w latach 1652-1667. Wieża kościoła była przebudowywana i nadbudowywana wielokrotnie. Ostateczny kształt, z czterema gotyckimi wieżyczkami, uzyskała w 1817 r. odbudowana po pożarze, według projektu wielkiego architekta Karla Schinkla. Kościół jest trzynawową, halową budowlą gotycką, z poligonalnie zamkniętym chórem i obejściem na wzór starych kościołów, z zakrystią od północy. Zakrystia pochodząca najprawdopodobniej z XVI w. została przebudowana w XVIII w. Gwiaździste sklepienie kościoła wsparte na ośmiu filarach tworzy misterną siatkę., w którą wmontowano ponad 200 ceramicznych zworników o średnicy 13- 20 cm z płaskorzeźbionymi wyobrażeniami świętych, scen biblijnych, zwierząt, znaków zodiaku, narzędzi pracy i innych przedmiotów. Filary w górnych partiach dekorowane są drewnianymi medalionami, zdobionymi wyciętymi w skórze elementami o motywach geometryczno-roślinnych. Sklepienie zdobi florystyczna polichromia zawierająca bogaty program heraldyczny. Z najciekawszych zabytków Kościoła warto wspomnieć o barokowej chrzcielnicy z 1658r, organach z 1845r., ambonie z ciemnego kamienia wydobytego w Sudetach z 1773r. odnowionej w 1995r. belce tęczowej z figurą Chrystusa ukrzyżowanego, o płycie nagrobnej Agnieszki Hochenstein (siostrzenicy baliwa Zakonu Joannitów), czy oknach witrażowych zawierających herby rodowe rycerzy zakonnych poległych w I wojnie światowej. Jednak najcenniejszym zabytkiem z wyposażenia kościoła jest renesansowy ołtarz z XVI wieku bogato rzeźbiony z drewna i alabastru. Wg źródeł ołtarz został sprowadzony do Słońska w 1626 r. z Kölln pod Berlinem, a zamontowany w kościele na polecenie Johhana Moritza von Nassau dopiero w latach 1652-62, tj. w okresie remontu świątyni. Tematyka rzeźb ołtarza nawiązuje do ostatniej wieczerzy, ukrzyżowania, zmartwychwstania i wniebowstąpienia Jezusa Chrystusa. Alabastrowe płaskorzeźby, stanowiące centralną część ołtarza, wg dr Janiny Kochanowskiej, prawdopodobnie nie są dziełem jednego artysty i pierwotnie nie stanowiły jednej kompozycji. Dwie płaskorzeźby wraz z obramowaniem, stanowiące główną część ołtarz - tworzą jedną całość kompozycyjną i treściową. Przedstawiono tu protestancki wykład prawdy wiary o Zbawieniu dzięki Łasce Chrystusa. Świadczy o tym zestaw scen: Grzech Pierworodny, Wypędzenie z raju, Chrystus i nierządnica - a więc ogólnie temat "grzechu" przeciwstawiony Narodzeniu i Ukrzyżowaniu. Scena Ukrzyżowania - ujęta otokiem z tarcz, na których pierwotnie znajdować się musiały malowane herby - wskazuje, że ten fragment ołtarza może pochodzić z epitafium. W kondygnacjach wyższych ołtarza uderza niespotykana kolejność scen: Opłakiwanie Chrystusa przed jego Ukrzyżowaniem. Widoczny też jest wyraźnie różny sposób rzeźbienia oraz dopasowywania poprzez przycięcie płaskorzeźb do późniejszego obramienia. Wszystkie te szczegóły świadczą niezbicie o użyciu elementów z dwóch różnych ołtarzy. Ołtarz jest dziełem niezwykłym zarówno pod względem historii i wartości artystycznych. Chociaż dzisiejszy Słońsk nie jest siedzibą Zakonu Joannitów to interesują się oni miejscowością, są tu częstymi gośćmi i dbają o zabytki wspomagając finansowo ich renowację. Ostatnia renowacja ołtarza w kościele w Słońsku przeprowadzona została w latach 1991-1994 i zakończyła się uroczystym jego poświęceniem w dniu 20.XI.1994r. w obecności licznej reprezentacji Zakonu. W 1995 r. przeprowadzono renowację dębowego krzyża belki tęczowej, a w uroczystym poświęceniu ambony po renowacji w 1997 r. uczestniczył sam Mistrz Zakonu Wilhelm Carl, książę pruski. 17.X.1998 r. odbyła się uroczystość dziękczynna z racji ukończenia renowacji dachu kościoła.

Kościół w SłońskuKościół w SłońskuKościół w Słońsku
Kościół w SłońskuKościół w SłońskuKościół w Słońsku
Kościół w SłońskuKościół w SłońskuKościół w Słońsku
Kościół w SłońskuKościół w SłońskuKościół w Słońsku
Kościół w SłońskuKościół w SłońskuKościół w Słońsku

 

 

Budynek plebani w Słońsku
z pierwszej połowy XIX w. Obok są wcześniejsze zabudowania szachulcowe z XVIII wieku, w których mieściła się dawniej szkółka parafialna.

Plebania w Słońsku

Kościół w Lemierzycach
XIX wieczny kościół p.w. Piotra i Pawła Apostołów, pośw. 2.12.1955 r. W prezbiterium znajdują się figury przedstawiające Apostołów Piotra i Pawła

Kościół w LemierzycachKościół w Lemierzycach
Kościół w LemierzycachKościół w Lemierzycach

 Kościół w Głuchowie

XIX wieczny kościół murowany pw. MB Szkaplerznej, zbudowany w XIX w wg architekta Schinka, pośw. 16.09.1945 r. Budowla jest dwu piętrowa z zachowanymi na piętrze emporami nad nawami bocznymi. Zachowana jest drewniana ambona.

Kościół w GłuchowieKościół w GłuchowieKościół w Głuchowie
Kościół w GłuchowieKościół w GłuchowieKościół w Głuchowie

  

Kościół w Chartowie,
Kościół szachulcowy z XVIII w z przybudówką z 1909 r. pw. Chrystusa Króla

- kl_chartow_1m.jpg 

Kościół w Ownicach
pw. Niepokalanego Poczęcia NMP, zbud. XIX w., pośw. 1945 r.;

Kościół w OwnicachKościół w Ownicach
Kościół w OwnicachKościół w Ownicach

 

 

Ruiny zamku Joannitów
Słońsk

Plac Zamkowy
Pierwsza budowla została wzniesiona w 1341 r. przez Henninga i Arnolda Uchtenhagenów i miała charakter obronnego dworu rycerskiego, usytuowanego między odnogami rzeki Łęczy. W roku 1426 r. zamek przechodzi w ręce zakonu joannitów.
Pierwsza poważna rozbudowa ma miejsce w latach 1545 - 1564 za czasów mistrza Tomasza Runge. Wzniesiono wówczas od zachodu drugie skrzydło, wykorzystując częściowo mury kurtynowe średniowiecznego dziedzińca. Między skrzydłami wbudowana była wieża. Zamek otoczony był fosą. Wjazd znajdował się od strony północnej. W 1652 r. zamek zostaje spalony przez Szwedów i przez 10 lat pozostaje w ruinie. Jego odbudowa zostaje zainicjowana w 1662 r. przez mistrza zakonu joannitów księcia Johanna Moritza von Nassau i trwa do 1688 r. Budowla otrzymuje charakter barokowej rezydencji. Zaprojektowana została przez Jacoba van Capena i Pietera Posta na wzór pałacu holenderskiego księcia. Założenia barokowe oparto na kwadracie 43x43. Wschodnią część powierzchni zajmował budynek mieszkalny, zachodnią zaś dziedziniec otoczony niskim 1,2 m. murem. Dziedziniec został sztucznie podwyższony o 4 m., stąd zamek od strony zachodniej był dwukondygnacyjny, z pozostałych zaś stron posiadał trzy kondygnacje. Zamek oblewała dwudziestometrowej szerokości fosa, przez którą prowadziły od zachodniej i wschodniej strony drewniane mosty. W 1783 r. następuje następna przebudowa zamku. Zasypane zostają fosy, zburzony zostaje mur i obniżony dziedziniec do poziomu otaczającego terenu, wskutek czego dwukondygnacyjna fasada staje się trzykondygnacyjną. Fronton zamku (w części środkowej nieco cofnięty) posiadał w części dachowej trójkątny tympaon z herbem joannitów. W części środkowej znajdowało się główne wejście, a nad nim okno - drzwi z balkonem.Za głównym wejściem znajdowała się sień z dwuzabiegową klatką schodową wiodącą do "sali odświętnej" i innych komnat. W środkowym przyziemiu mieściła się sala nazywana "dworską: lub "wielką sklepioną" (od sklepień krzyżowych). Nad tą salą znajdowała się "sala odświętna", wysoka na trzy kondygnacje. Było to najważniejsze miejsce w zamku. Okna sali wychodziły na ogród. Na przeciwległych ścianach znajdowały się dwa kominki. Ściany przysłonięte były wieloma portretami i herbami mistrzów joannickich. Sala posiadała bogato zdobione drewniane sklepienia kolebkowe. Po bokach sali znajdowały się pomieszczenia wielkiego mistrza. W 1810 r. po likwidacji zakonu zamek przejęło stowarzyszenie arystokratyczne pod nazwą Zakon Joannitów Królestwa Pruskiego. Wówczas zamek adaptowano na potrzeby tego stowarzyszenia zmieniając rozkład wnętrz. Stowarzyszenie organizowało zjazdy rycerzy joannickich z całych Niemiec.
W zamku utworzono muzeum i archiwum zakonu joannitów. Po zakończeniu II wojny pamiątki po zakonie zostają rozproszone, a zamek niszczeje. Ostatecznie spłonął w 1975 r., pozostały tylko fragmenty murów.

Ruiny zamku Joannitów Ruiny zamku Joannitów
Ruiny zamku Joannitów Ruiny zamku Joannitów

 

Pomnik poświęcony wyzwolicielom Słońska 

Słońsk
ul. Plac Kombatantów.

Pomnik poświęcony wyzwolicielom Słońska

Pomnik poświęcony mieszkańcom Sonnenburga
poległym w czasie I wojny światowej odsłonięty 21 czerwca 1925 dłuta Ernsta Grossemana
Słońsk
Ul. Lipowa – cmentarz komunalny

Pomnik poświęcony mieszkańcom Sonnenburga  poległym w czasie I wojny światowej

Budynek z czerwonej cegły

Słońsk
ul. Poniatowskiego
Dawniej znajdował się w tym budynku dom pomocy społecznej prowadzony przez trzy wyznania tj. katolików, ewangelików i żydów. Na ścianach budynku zachowały się krzyż maltański, krzyż katolicki i gwiazdy dawidowe.

Budynek z czerwonej cegłyBudynek z czerwonej cegły
Budynek z czerwonej cegłyBudynek z czerwonej cegły

 

Obelisk z pamiątkową płytą poświecony rocznicy 700 lecia powstania Słońska odsłonięty w 1995 r.
Słońsk
ul. Plac Wolności

Obelisk z pamiątkową płytą poświecony rocznicy 700 lecia powstania Słońska

 

Młyn wodny, 
ul. Moniuszki 5

Młyn w Słońsku pochodzi zapewne z drugiej połowy XIX. Zlokalizowany jest  przy spiętrzeniu rzeki Łęczy (Lenki) wykorzystywanym na potrzeby napędu urządzeń młyńskich od kilkuset lat. Kompleks młyński składa się z kilku części: budynku młyna, przylegających do niego maszynowni z warsztatem i domu młynarza oraz zabudowań gospodarczych.  Imponujące jest zachowane do dziś wyposażenie młyna z lat 20.-30.  XX w., na które składają się turbina wodna Francisa, mlewniki walcowe, gniotownik,  wagi, wialnie, łuszczarki, kąkolnik, szczotkarka, przesiewacze oraz magazyny na zboże, mąkę, otręby i śrutę oraz cały system transportu ziarna i mąki. Dodatkową wartość wyposażenia młyna stanowi palenisko, kocioł i silnik na gaz koksowniczy, stanowiący w okresie międzywojennym alternatywę napędu maszyn młyńskich dla turbiny wodnej.  Słoński młyn jest ostatnim tak dobrze zachowanym, w pełni wyposażonym w maszyny i „niemal gotowym do pracy” młynem wodnym na zachodzie Polski.

Pierwsza wzmianka o istnieniu młyna w Słońsku pochodzi z roku 1426, a w obecnej lokalizacji młyn widnieje na mapie z połowy XVIII w. 1 lipca 1926 r. pożar strawił wszystkie kondygnacje i wyposażenie młyna, zniszczeniu uległa również część murów. Budynek odbudowany w latach 1927-28 zachował ówczesną formę i wyposażenie do dnia dzisiejszego. Po II wojnie światowej młynem zarządzało wojsko, następnie stał się własnością Gminnej Spółdzielni w Słońsku. Wzrost udziału dużych młynów przemysłowych w produkcji mąki od końca lat 60. XX w. prowadził do zamykania wielu małych młynów i zmierzchu tego typu działalności. Młyn w Słońsku ostał się dzięki determinacji pana Edwarda Goworko, który był kierownikiem młyna od 1973 roku aż do swojej tragicznej śmierci w roku 2011. W latach 70. XX w. przeciwstawił się miejscowej władzy, która próbowała przekształcić młyn w mieszalnię pasz. Kilka lat temu młyn został wykupiony od Gminnej Spółdzielni przez prywatnego właściciela, który. w sierpniu 2015 roku założył Fundację „Przy młynie”, mającym za cel  przywrócenie świetności tego obiektu i nadanie mu nowej – edukacyjno-wystawienniczej – funkcji żywego zabytku techniki.

Zapraszamy do zwiedzania – po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym:
Jacek Engel, tel. 691 38 42 42
Grzegorz Okołów, 604 215 288
Informacje bieżące: https://www.facebook.com/mlyn.w.slonsku/

 

MłynMłynMłyn
MłynMłynMłyn

 

Młyn gospodarczy 
Słońsk

ul. Puszkina 18
Zbudowany pod koniec XIX wieku czynny do końca II wojny światowej. Wewnątrz budynku znajdują się unikatowe urządzenia młyńskie m.in.: drewniany system napędowy oraz kamienne żarna. Młyn ten można zwiedzać po uzgodnieniu z właścicielem panem Arkadiuszem Czarneckim.

Młyn gospodarczy Młyn gospodarczy

 

 

Zachowane pomniki na nieczynnej części cmentarza komunalnego w Słońsku przy ulicy Lipowej z zachowanym między innymi pomnikiem dawnego burmistrza Sonnenburga Otto Rubova i jego żony

Otto Rubov to najbardziej zasłużony burmistrz Sonnenburga. Od roku 1892 do 1924 piastował to stanowisko. Świetnie wykorzystał je dla rozwoju Słońska. Z jego inicjatywy powstało Towarzystwo Akcyjne, które zbudowało połączenie kolejowe Kostrzyn Słońsk i dalej przez Krzeszyce Rudnicę do Gorzowa, ściągnął przemysł do Sonnenurga oraz wybrukowano wszystkie ulice. Postała fabryka jedwabiu sztucznego oraz tkalnie. Powołał tez wiele spółek, a jedna z nich oświetliła miasto energią elektryczną z nowej elektrowni wodnej zainstalowanej w młynie. Za jego rządów urządzono wiele skwerów i park miejski. Otto Rubov przywiązywał dużą wagę do kultywowania historii Sonnenburga.

 

Zachowane pomniki na nieczynnej części cmentarza komunalnego w SłońskuZachowane pomniki na nieczynnej części cmentarza komunalnego w Słońsku

 

Kamienny Las
Słońsk

ul. Parkowa

 

Kamienny LasKamienny LasKamienny Las

Cmentarz Obozu Sonnenburg 

Słońsk
ul. Kolejowa

Cmentarz Obozu Sonnenburg Cmentarz Obozu Sonnenburg
Cmentarz Obozu Sonnenburg Cmentarz Obozu Sonnenburg

 

Obelisk ku czci 6-cio osobowej grupy spadochroniarzy Ludowego Wojska Polskiego.
Podnóże wzgórza 1km na północ od wsi Chartów.
Spadochroniarze: podporucznik Czesław Szelachowski – dowódca, starszy sierżant Paweł Gałęziok – zastępca dowódcy, starszy sierżant Alojzy Mocura, sierżant Jan Cygan, plutonowy Walter Duda, kapral Franciszek Sawicki. Zostali oni zrzuceni w okolicach Chartowa podczas II wojny światowej. Działali aż do końca wojny przekazując informacje na temat ruchów i liczebności wojsk niemieckich.

Obelisk ku czci 6-cio osobowej grupy spadochroniarzy Ludowego Wojska Polskiego 

Źródełko Lemierzyce
W Rezerwacie Przyrody "Dolina Postomii" jest przepiękne uroczysko, w którym ze skarpy wypływa źródełko z krystalicznie czystą, bardzo zimną, zarówno zimą jak i latem wodą. Zwiedzający rezerwat będą mile zaskoczeni jak mniej więcej w połowie drogi za Słońska do Lemierzyc, wędrując brzegiem Postomii natrafia się na urokliwe miejsce, o niespotykanym mikroklimacie. Jest to wymarzone miejsce na odpoczynek aczkolwiek niezbyt dostępne i niełatwo tam trafić. Cierpliwy turysta nie pożałuje trudu włożonego w odnalezienie zakątka.

     

Źródełko Lemierzyce Źródełko Lemierzyce

Betonka
Przyborów

Jest to ścieżka edukacyjna "Ptasim szlakiem" jednocześnie droga gminna potocznie zwana "Betonką" lub "Betonówką", zaś nazwa wzięła się z rodzaju nawierzchni drogi, biegnącej przez tereny zalewowe zbiornika retencyjnego "Słońsk", wzdłuż jednej z granic Parku Narodowego "Ujście Warty".

 

BetonkaBetonkaBetonka
BetonkaBetonkaBetonka
Wojciech Zimmerman
  • Agencja Nieruchomości Rolnych
  • Edukacja z przyszłością
  • Euroregion PRO EUROPA VIADRINA
  • Koło Łowieckie Dzik w Słońsku
  • Koło nr 1 PZW Słońsk
  • Lubuska Niebieska Tarcza
  • Muzeum Martyrologii
  • Nieodpłatna pomoc prawna
  • OSP Słońsk
  • Towarzystwo Przyjaciół Słońska
  • Zespół Szkół w Słońsku
  • Ziemia Lubuska
Urząd Gminy Słońsk
ul. Sikorskiego 15, 66-436 Słońsk
NIP: 598-13-22-147
Tel.: 95 757 22 71
Fax.: 95 757 22 68
e-mail: sekretariat@slonsk.pl
poniedziałek: 7.30 - 16.30
wtorek - czwartek: 7.30 - 15.30
piątek: 7.30 - 14.30
Poprawny HTML 4.01 Transitional Poprawny arkusz CSS Poprawne kodowanie UTF-8
projekt i hosting: INTERmedi@  |  zarządzane przez: CMS - SPI
Niniejszy serwis internetowy stosuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Informacja na temat celu ich przechowywania i sposobu zarządzania znajduje się w Polityce prywatności.
Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie informacji zawartych w plikach cookies - zmień ustawienia swojej przeglądarki.
x